Algemeen

Daar staat hij dan:

Onze goed hartige reu, de Hercules, de majesteit, maar groter is zijn eretitel: de gentleman onder de honden!

Machtige, op zijn zware benen, laag, zwaar en massief!
Als een blok, de machtige kop rond gebogen met daarin een paar donkere, zielsvolle ogen.
Ogen die spreken van wilskracht, van moed, van zachtheid!
Ogen die spreken van een nobel karakter, van een zich voelen als een persoonlijkheid.

Deze woorden stammen van Johan Pieterse, pionier van het ras en grondlegger van de Nederlandse Newfoundlander Club.

Zeventig jaar na dato hebben die woorden nog niets aan zeggingskracht verloren:

Het ras kan niet treffender omschreven worden!

van links naar rechts: Athea, Hera en Pomona

Newfoundlanders zijn prachtige honden, maar niet geschikt voor iedereen. Niet voor niets luidt het motto van de NNFC:

'De Newfoundlander:een ras dat veel geeft, maar ook veel vraagt".

De Newfoundlander, onder liefhebbers ook wel Newfy genoemd, lijkt wel wat op een beer. Het is een grote, brede, zware hond met een volle vacht. Geheel ten onrechte gaat hij vaak door voor een slome lobbes: het is des temeer opmerkelijk hoe snel en bewegelijk hij in actie is!

Ook aan zijn goedmoedigheid zijn duidelijke grenzen. Een Newfounlander die wordt geprovoceerd door andere honden, of zijn gezin wil beschermen, is beslist een gevaarlijke tegenstander. Gelukkig is zijn irritatiedrempel vrij hoog, maar laat niemand zich verkijken op de kracht en de macht van een Newfoundlander!

Newfoundlanders zijn waterhonden in hart en nieren. Dit feit komt, in het heden en verleden van het ras, telkens weer naar voren en onder het item "Waterwerk" kan je daar voorbeelden van zien.

Argos

Er bestaan diverse theorieën over de oorsprong van de Newfoundlander.

Wat in elk geval vast staat, is dat deze hond inderdaad afkomstig is van Newfoundland, het meest oostelijk gelegen eiland voor de kust van Canada.

De vraag hoe het ras daar is ontstaan of terechtgekomen, zal wellicht nooit met zekerheid beantwoord kunnen worden. Johan Pieterse hield het erop dat Jean Cabot en zijn manschappen, de ontdekkers van Newfoundland, hun scheepshonden er aan land hebben gebracht. Deze honden (zelf voorouders van de Pyreneese berghonden en de Baskische spaniëls) zouden op het eiland de grondslag hebben gelegd voor de huidige Newfoundlander.

De Zwitserse wetenschapper Albert Heim is van menig dat de schedel overeenkomsten vertoont met Canis Familiarisinostranzeur, de oerouder van de Tibetaanse dog en de Molossus (dogachtigen waartoe ook de Mastiff, de Sint Bernard, de Pyreneese berghond en de Elandhond worden gerekend).

Op grond van die verwantschap kan de Newfoundlander zich niet zelfstandig op het eiland ontwikkeld hebben en moet hij dus van elders zijn gekomen. Werd hij meegenomen door Baskische vissers, die aan het eind van de laatste ijstijd, via de Aleoeten, het Amerikaanse continent binnentrokken en Tibetaanse dogachtigen meebrachten?

Was het misschien Leif Erikson, de vergeten ontdekker van Amerika, die in de tiende eeuw een grote zwarte beer-hond meebracht die hij Oolum noemde? Waarschijnlijk heeft de Newfoundlander een natuurlijk ontwikkelingsproces door gemaakt, zonder slachtoffer te worden van menselijk ingrijpen. Hij hoefde niet te voldoen aan een vooraf bepaal doel, een modegril of een waanidee. De Newfoundlander is een 'natuurproduct' van het eiland.

Dit natuurproduct is later door Engelse fokkers bewerkt tot het huidige verschijningsbeeld.